• Wśród preferowanych sposobów pozyskiwania informacji prasowych jedynie 3,5% wskazało press room na stronie www (WTH!)
• Z czytników RSS korzysta jedynie 2,9%, natomiast z platform social mediowych (o zgrozo) 0,6%.
• 91% dziennikarzy twierdzi, że bardzo przydatne są informacje ogólne dotyczące firmy, omawianego problemu, czy osób wypowiadających się.
• 87% respondentów podkreśliło konieczność dostępu do wysokiej rozdzielczości zdjęć (ciekawe jest to, że prawie 80% jest bardziej lub zdecydowanie bardziej chętna do publikacji materiału jeśli posiada zdjęcia). 32% chciałaby dostawać link do strony, gdzie można przejrzeć i pobrać zdjęcia.
• 30% dziennikarzy jest zainteresowana treścią video (w jakości internetowej) ilustrującą temat (niewielki przyrost w porównaniu z poprzednimi badaniami). Filmami wysokiej rozdzielczości jest zainteresowana grupa 22% respondentów.
• Dla 21% dziennikarzy bardzo ważny był dostęp do dodatkowych prezentacji.

Czy wyniki są zaskakujące? Dziennikarze decydują się na najszybszą i najwygodniejsza formę przekazywania informacji. Łatwą w obsłudze, selekcji i porządkowaniu. Zapewniającą prosty sposób wymiany informacji zwrotnej. Czy tworzenie złożonych platform informacyjnych (press rooms, social media platforms) nie ma w takim razie sensu? Owszem ma dla gromadzenia informacji dodatkowych, uzupełniających omawianą tematykę.

Wniosek: informacja prasowa dla szybkiej komunikacji, platformy informacyjne do pogłębienia tematu, pobrania materiałów dodatkowych i ewentualnej dyskusji.

Czy wraz ze wzrostem liczby klientów i zer w rachunku zysków, rośnie również poziom arogancji dużych przedsiębiorstw. Wystarczy wspomnieć pamiętny kryzys TP SA z „Błękitną Linią”. Przecież wówczas problem dotyczył raptem 1% osób, czyli prawie 100 tys. klientów „tepsy”. Google niebezpiecznie nabiera cech skostniałej korporacji, przed czym skutecznie bronił się tworząc unikalną kulturę organizacyjną. Chyba, że w genach kolosa po prostu wytwarzają się „niebezpieczne” powiązania, które wpływają na poziom arogancji?

Dotychczas Google był pieszczochem mediów i różnej maści geeków. Mam nadzieję, że tak pozostanie, ale wraz ze wzrostem skali działania rośnie też potencjał kryzysowy, na który należy być wyczulonym.

David dostaje dziennie na skrzynkę kilkaset e-maili (polscy dziennikarze pewnie podobną ilość), z czego 50 to „PR-owski stuff”. David prezentuje jeden ze sposobów, który podjęła firma CodeWeavers. Zamiast klasycznego press release’a przygotowali film video prezentujący rozwiązanie umożliwiające korzystanie z niektórych aplikacji Windowsowych na Mac-u bez konieczności posiadania softu Microsoft. Video nie polega na prezentacji zrzutów z ekranu, ale przedstawia krótką historię, dedykowaną tylko Davidowi (czego się nie robi dla dziennikarzy). Szczegóły znajdziecie na wpisie Davida Pogue’a.

Można doceniać chłopaków za pomysł i determinację lub ganić za „włażenie w d…”. Zastanawia mnie jednak inna kwestia, czy już wkrótce press release zamieni się w video news release, który będzie dostosowany do potrzeb każdego dziennikarza? Czy zamiast umiejętności pisarskich, PR-owcy będą bardziej doceniani za sposób prezentacji i zachowania przed kamerą? Jedno jest pewne, sposób przekazywania informacji zmienia się diametralnie. Video wypiera tekst i każdy, kto zajmuje się komunikacją przedsiębiorstw musi to wziąć pod uwagę. Obok umiejętności wypowiedzi i obrazowego formułowania myśli, liczy się pomysł, kreatywne ujęcie tematu. Wyróżnij się lub zgiń.

Jeśli jesteś taki sam, jesteś niewidzialny.

PS: Video to świetny sposób prezentacji pomysłów na gruncie korporacyjnym? Sprzyja wymianie rozwiązań. Rozprzestrzenianiu praktyk. Kreuje wewnętrznych firmowych liderów.

Popularność filmów internetowych wynika po pierwsze z dostępności technologii do rejestracji video (można kręcić telefonem komórkowym), po drugie z wygodnej możliwości wprowadzania filmów do sieci (YouTube, Vimeo), po trzecie z szybkości łącz i technologii prezentacji filmów, co daje szansę niezakłóconego odtwarzania filmów. Jednym zdaniem… technologia daje nam wszelkie możliwości nagrywania, prezentacji i odtwarzania filmów.

Gdzie tkwi zatem problem (bo dotychczas same oczywistości)? Zanim zabierzemy się za nagrywanie, musimy wiedzieć, co chcemy przekazać, jak to zrobić, by nie wykończyć widzów i co istotne, jak to rozpowszechniać.

Musimy pamiętać, że:

W przekazie telewizyjnym widzowie zwracają uwagę najpierw na wygląd, potem na sposób przekazywania komunikatu, a na końcu dociera do nich właściwa treść. Na te trzy główne elementy powinniśmy zwrócić uwagę zabierając się za „kręcenie”.

Zanim przystąpisz do „kręcenia” przygotuj się:

• Zastanów się, co chcesz powiedzieć – zbuduj główne komunikaty, które będą stanowiły podstawę przekazu. Nie ucz się na pamięć, bo to wygląda sztucznie i nikogo nie przekona. Pamiętaj o „haczyku” – czym zainteresujesz widza.
• KISS – keep it simple stupid – pamiętaj, że materiały video cechuje prostota przekazu. Nie wolno nam zanudzić widza. Klasyczny materiał w programach „niusowych” trwa do 2 minut. „Setka” trwa ok. 10 sekund.
• Zbuduj plan zdjęciowy, zaplanuj kadr – usuń wszelkie elementy, które rozpraszają uwagę (goła ściana z naszym cieniem też nie wygląda dobrze ). Wyrastające z głowy kwiatki, wielkie plakaty, wieszaki, etc. Oczywiście można użyć elementów wzmacniających przekaz i odnoszących się do tematu (gadżet, tło, etc.) – ale z rezerwą. PS: nie ustawiaj się pod światło (np. na tle okna).
• Ubierz się właściwie: unikaj prążków, paseczków, wzorków, broszek, wielkich klipsów i kwiatów we włosach – eliminuj wszystko co rozprasza uwagę widza i nie pozwala mu skoncentrować się na treści.

Jak już będziesz „kręcił”:

• Zacznij od tego co najważniejsze – potem rozwijaj temat. Widzowie nie mają czasu, by słuchać Cię w nieskończoność, więc jeśli zależy Ci na przekazaniu głównej treści, zrób to od razu.
• Pamiętaj o postawie – nie kiwaj się, nie kręć się, nie rób „wiatraków” rękami.
• Pamiętaj o spokojnej i wyraźnej wymowie.
• No i te oczy – niech nie biegają we wszystkie strony w poszukiwaniu inspiracji
• Akcentuj to co najważniejsze w wypowiedzi. Spraw, by Twoja wypowiedź była dynamiczna, ale nie pędź, bo nikt tego nie zrozumie.

A teraz filmowcy do kamer, pisarze do piór, kucharze do patelni.

Zachęcam do obserwowania filmów prof. Rybińskiego:

1. Związek jako pierwszy na świecie, wprowadza nowe technologie w komunikacji z pracownikami adaptując je do procedur HR.

2. Związek nawiązuje do szczytnych tradycji polskiego sportu, zwalniając trenera przy wykorzystaniu mediów elektronicznych (Grzegorz Lato zwolnił Benhakkera za pośrednictwem TVP na oczach milionów widzów).

Być może prezesi naszych związków sportowych nie znają procedur prawnych związanych z wypowiedzeniem warunków umowy (to rozumiem ), ale samo odejście pracownika również trzeba umieć zakomunikować. W końcu ma to wpływ na motywację, poczucie zaangażowania i relacje z resztą zespołu. Zmiana sternika (menedżera/kapitana/przywódcy) to wydarzenie, które wymaga odpowiedniego procesu informacyjnego, który jest nastawiony na zapewnienie ciągłości działań, utrzymanie dalszej aktywności, no i co istotne… zachowanie spójności zespołu.

W sytuacji zmian na najwyższych stanowiskach pojawia się naturalny niepokój personelu związany z przyszłością. Korytarze wypełniają pytania: co będzie ze mną? kto będzie nowym szefem? czy dotychczasowe ustalenia są wiążące? co mam robić dalej? czy mam szukać nowej pracy?

M.in. na te pytania będą musieli odpowiedzieć działacze PZPS. Medialna wrzawa nie pomoże w komunikacji wewnątrz zespołu. Nie wpłynie również na wizerunek stabilnej organizacji, która poprowadzi nasz zespół do kolejnych zwycięstw. Prawdziwego pracodawcę często poznaje się po tym jak kończy.